Utonięcia

W wypadku utonięcia przyczyną śmierci jest właściwie uduszenie spowodowane zatrzymaniem czynności oddechowej przez wodę, .która dostała się do dróg oddechowych, a następnie do pęcherzyków płucnych, na skutek czego w krótkim czasie dochodzi do ostrego niedotlenienia organizmu, w ciągu kilku minut następuje zatrzymanie akcji serca i śmierć. Dlatego pierwszą, najważniejszą i decydującą o życiu chorego czynnością jest podjęcie sztucznego oddychania. Jeżeli tonący został wydobyty z wody daleko od brzegu, zwłaszcza gdy długo przebywał pod wodą i w czasie transportu stwierdzi się brak czynności oddechowej, należy co kilkadziesiąt sekund wykonać co najmniej kilkanaście oddechów metodą usta – usta, a następnie kontynuować transport do brzegu, aby doprowadzając chociaż minimalne ilości niezbędnego dla życia tlenu nie dopuścić do znaczniejszego niedotlenienia.

utoniecia
zdjęcia pochodzą z http://www.matique.pl/pl/farby-i-stylizacja_k51s1.html

Uważa się, że usuwanie wody z układu oddechowego jest właściwie czynnością zbędną, gdyż woda, która dostała się do pęcherzyków płucnych, zostaje na skutek procesów osmotycznych wchłonięta do krwiobiegu, zalegająca zaś w drogach oddechowych jest praktycznie mało znacząca ze względu na ilość (około 150 ml). Należy jednak oczyścić jamę ustną z ewentualnych zanieczyszczeń’ stałych i natychmiast przystąpić do prowadzenia sztucznego oddychania według zasad ogólnych. Sprawdź tę stronę www

W wypadku stwierdzenia zatrzymania akcji serca trzeba jednocześnie podjąć masaż serca. Powodzenie akcji reanimacyjnej zależy przede wszystkim od czasu, jaki upłynął od momentu zatrzymania akcji serca. Po upływie 3—5 minut przywrócenie akcji serca jest mało prawdopodobne. Natomiast nie trzeba zrażać się brakiem samodzielnej akcji oddechowej przy zachowanej pracy serca i sztuczne oddychanie należy kontynuować do chwili uzyskania pomocy specjalistycznej (szpital, zespół reanimacyjny pogotowia ratunkowego). Opatrunek ma na celu unieruchomienie uszkodzonego odcinka ciała, zabezpieczenie przed upływem ‚krwi oraz ochranę przed wtórnym zanieczyszczeniem lub zakażeniem rany. Można więc opatrunki podzielić na unieruchamiające, uciskowe i ochronne. W praktyce jednak każdy opatrunek łączy w sobie wszystkie te rodzaje zabezpieczenia